کسی که در دنیا لذت ارتباط با اباعبدالله علیه السلام را بچشد و گرما و سرمای مجلس آن حضرت و راه دورش را تحمل کند و بخشی از کارها و استراحت خود را کنار بگذارد؛ همین ارتباط حتی اگر به مرحله تشیع هم نرسیده باشد آنجا تجلی دارد این طور نیست که آب و هوا و قصور آنجا حواسش را پرت کند و ابا عبدالله صلوات الله علیه را از یاد