امیرالمومنین صلوات الله علیه فرمودند اعلم یا اباذر  انا عبدالله عزوجل من بنده خدا هستم خیلی این عبارات ، عبارات قشنگیه  که ببین بالاترین عنوان و سمت عبودیت و نه چیز دیگه  ما تو نمازم که در تشهد می‌رسیم اونجا می‌خوایم پیامبر خدا را گواهی بدیم  که بالاترین سمتش عبودیت است اشهد ان محمدا عبده و رسوله  اول عبودیت میاد بعد رسالت اینجا حضرت ببینید بالاترین سمتش رو عبودیت مطرح می‌کند  انا عبدالله عزوجل و خلیفه علی عباده منم خلیفه خدا بر بندگان خدا  جانشین خدا بر بندگان خدا ، ما رو رب قرار قرار ندید ما رو پرودگار قرار ندید و بگویید در فضیلت ما اونچه که می‌خواید یعنی هرچی که دلت می‌خواد در فضیلت ما در برتری ما می‌خوای حرف بزنی بزن  اما یه چیزم بدان و بدونید که شماها به کنه ما و اون نهایت ما  اونچه که در وجود ما خدا قرار داده نمی‌رسید پس ۱. ما رو پروردگار قرار ندید و ۲. هرچی که می‌خواید بگید در فضیلت ما بگید  و ۳. به کنه ما و نهایت ما نمی‌رسید به منتهای اونچه که در ما وجود داره نمی‌تونید برسید  نمیشه برسید اصلا راه نداره که ما کجا و امیرالمومنین کجا به قول حاج آقا مرتضی تهرانی حرف قشنگی می زدند می گفت ما قنبر امیرالمومنین هم نمی‌تونیم بشیم بعد من تعجب می کنم از بعضیا که یه حرفایی می‌زنن خنده‌دار که  ما هم می‌تونیم امیرالمومنین بشیم چه حرفایی می‌زنید ما کفش آقا امیرالمومنین هم نمی تونیم بشیم.. فان الله عزوجل قد اعطانا اکبر و اعظم من ما یصفه.. می فرماید خدای عزوجل به ما بزرگتر و عظیم‌تر از اونچه که  خودش وصف می‌کنه و اونچه که من توصیف می‌کنم عطا کرده است  خدای عزوجل عطا کرده است به ما اکبر و اعظم من ما یصف  بزرگتر از اون چیزی که خودش وصف کرده و من وصف می‌کنم  خب من چی میگم در اونچه که خدا به ما عطا کرده خدا چی میگه در اونچه که به ما عطا کرده  خب بزرگتر از اونو خدا به ما عطا کرده یعنی به وصف نمیاد به زبان نمیاد حالا من یه جور میگم که شما متوجه بشید یعنی به زبون نمیاد  قابل وصف شدن نیست یا به قول استادمون اگه آدم می‌خواد بگه لفظ کم میاد مثلا شما می‌خوای آقای بهجتو مثلاً وصفش کنی برای بچه‌ات نمی‌دونی چه مدلی بگی این بچه بفهمه بعدم انقدر عظمت داره  که اصلاً به لفظ کم میاد آخرش تهش میگی بابا این خیلی آدم بزرگیه 

حضرت فرمود مومن آزموده اونی که هیچ چیزی از ما به او نمی‌رسد  مگر اینکه سینه او برای پذیرفتن این مطلب گشاده است مثلاً اگر یه مطلبی از امیرالمومنین می‌شنوه پس نمی‌زنه  نمیگه این نمی‌شه این چه جوریه چیز عجیب و غریب حاج آقا گفتی من یه مثال می زنم یهو نشستی پا منبر حاج آقا میگه می‌دانید  امیرالمومنین خورشید رو برگردون بعد میگی بابا این شیخ زده به کلش  مثلاً میگه آقا امیرالمومنین آقا یه جایی رفتن مثلاً ۱۰۰ تا مرده بودن  حضرت یه اشاره کرد اینا همه زنده شدن بعد می گید این شیخ کلش داغ کرده  این حرفا چیه پس می‌زنی معلومه تو مومن آزموده نیستی  اون مومنی که خدا قلبشو امتحان کرده اون مومن نیستی و الا  مومنی که مسائل و اموری که از اهل بیت امیرالمومنین صادر شده  بهش عرضه میشه پس نمی زنه اگه دیدی پس می‌زنی بدون که اوضاعت خرابه

امیرالمؤمنین میفرماید خدای تبارک و تعالی امر نشدند مگر به پیامبری رسول خدا حالا این دین ، دین حنیفیه است  که خدمتتون عرض کنم که دین آیین یکتا پرستی محمدیه است که هر کس که ولایت من رو به پا بداره نماز رو اقامه کرده و برپا داشتن ولایت من یه چیز خیلی سخت و دشواری است. مگه همینطوریه یکی ولایت من رو بپا بداره من از اساتید دارم خودم که شب اول قبر رو درک نکردم اساتید گفتن که شب اول قبر سخت‌ترين سوال و مهم ترین سوال، سوال از امامت و ولایت و اینهاست ولی تو کی بوده؟ امام تو کی بوده؟ چرا سخت ترین سواله؟ چون میپرسن ولی تو کی بوده اون که جلوی تو بوده و تو بهش اقتدا کردی کی بوده؟ اون کسی که بر تو ولایت

ابوذر از جناب سلمان سوال کرد که در رابطه با حقیقت معرفت آقا امیرالمومنین صلوات الله علیه سلمان گفت بریم از خود آقا بپرسیم اومدن خدمت امیر صلوات الله، تشریف نداشتند بعد که آقا اومدند فرمودند: چی میخوایید؟ اون ها گفتن معرفت، معرفت درّ گرانی است به هر کس ندهند پر طاووس قشنگ است به کرکس ندهند این معرفت و شناخت یه چیزیه آقا امیرالمومنین فرمودند: ایمان بنده ی هیچکسی ایمان رو به کمال نمی رسونه مگر اون هنگامی که من رو بشناسه کنح معرفت من رو عمیق بشناسه به نورانیت بشناسد.

یه حدیثی داریم با این عنوان که حدیث معرفت که معروف است به حدیث نورانیت  و شناخت امیرالمومنین علی علیه السلام به نورانیت  این حدیث رو حاج اسماعیل دولابی ایشون می‌فرمودند که  جزوه حدیث معرفت امیرالمومنین به نورانیت رو تو جان نمازتون بزارید  و تا ۴۰ روز هر روز یه بار با توجه بخوانید تا به خود امیرالمومنین علیه السلام  راه پیدا کنید یعنی اگر کسی می خواد به آقا امیرالمومنین راه پیدا بکنه  اینو آقای دولابی حاج اسماعیل دولابی فرمودند بزارید تو جانماز تون روزی یه بار بخونید تا ۴۰ روز بعد ان شاءالله به امیرالمومنین شما یه معرفتی پیدا می‌کنید یه راهی پیدا می کنید حالا این حدیث رو علامه مجلسی پسر  اسمش محمد باقر میگه که ذکر والدی رحمه الله  پدرم که رحمت خدا بر او باد ببین چقدر مودب تا اسم پدرش میاد  حالا اسم پدرش محمد تقی ، بابا محمد تقی پسر محمد باقره  کدومش معروفه پسر معروفه اونی که بحارالانوار نوشته محمد باقر  حالا ایشون پسر اسم پدر که میاد طلب رحمت و طلب غفران و این‌ها می‌کند میگه پدرم دید همین حدیث رو حدیث نورانیت این حدیث نورانیت رو دید  فی کتاب عتیق تو یکی از کتاب‌های یکی از محدثان شیعه اون رو دیدش که امیرالمومنین یکی از یوی از محدثان شیعه در فضایل امیرالمومنین این حدیث رو گردآورده  من خودمم در یک کتاب عتیقی پیدا کردم و علامه مجلسی این حدیث رو  توی بحارالانوار هم آورده ، میگه که علامه مجلسی از محمد بن صدقه  روایت شده که او گفت ابوذر غفاری از سلمان فارسی  این آقای ابوذر که می‌شناسید سلمانم که می‌شناسید  اصحاب آقا رسول خدا و امیرالمومنین بودند این جناب ابوذر از جناب سلمان سوال کرد  گفت یا اباعبدالله کنیه سلمان یا اباعبدالله میشه  ما معرفت الامام امیرالمومنین صلوات الله علیه پس ابوذر از سلمان پرسیده  معرفت آقا امیرالمومنین رو ، داره از امیرالمومنین سوال می کنه بعد چه جور شناختنی نشناختن به تاریکی شناختن به نورانیت  دیدید قصه ای که مولانا میاره چی بود گفت یه فیلی رو آورده بودند بعد اینا تو تاریکی اومدن هرکی اومد دست زد به این فیله  یکی دستش به پای این فیل خورد یکی دستش به خرطوم یه کسی دستش به گوش این فیل خورد دستش به پشت این فیل خورد بعد اومدن از اتاق تاریک بیرون به اون گفتن فیل چیه اون که دستش به پای فیل خورده بود گفت 

حضرت می فرماید: حقیقت عبودیت سه چیز است ۱_انسان بنده خدا اون چیزی رو که بهش داده ملکیتی نبینه ملکیتی برای خودش قائل نشه  بخاطر اینکه برای بنده ملکیتی نیست بنده مثل همون فیتیله میمونه مال رو می بیند مال خدا و مال رو کجا قرار میده؟ اونجا که خدا دستور داده مثلاََ چشم رو نمیگه چشم من، میگه چشم خدا، چشمی که خدا قرار داده چشم رو کجا مصرف میکنه؟ همونجا که خدا امر کرده اینکه من نگاه بکنم به نامحرم یا نگاه بکنم به محرم چه فرقی میکنه؟ این زنه اون هم زن هست این حرام است این پوست و گوشت است اون هم پوست و گوشت هست

عنوان بصری از امام صادق علیه السلام سوال می‌کنند در رابطه با حقیقت عبودیت  فرمودند سه چیز حقیقت عبودیته اول این است که اینکه بنده خدا  برای خودش درباره اونچه که خدا بهش سپرده ملکیتی نبینه  نگه مال من بعضی از بزرگواران بودند که از وقتی که متوجه میشن که قصه چیه  دیگه تا آخر عمر یکبار کلمه من رو بکار نمی برند حضرت می فرمایند که این که بنده اصلا نبیند در اون چه که خدا بهش سپرده حالا ماها چجوری حرف می زنیم خونه من کتاب من پول من  همه رو قائلیم که مال ماست ولی خدا می‌فرماید ولله ملک السماوات و الارض ملک مال خداست بعد حضرت می‌فرماید اصلا بنده که ببخشید براش ملکیتی نیستش که   عبد و اونچه که در دست عبد هست همش مال خداست   مال رو چی بدونه مال خدا بدونه مثلا بعضی از خانم‌ها تو خونه  میگن اینو بنداز بره اونو بنداز بره آخه این که میگی بنداز بره مگه مال توئه این مال کیه خداست اصلا اگر آدم این نگاه رو داشته باشه بعد یه جهان دیگه ای میشه مثلا وسیله سالمه میگه اینو بنداز بره این مال خداست باید به مصرف در بیاد  تو نمی‌تونی به مصرف در بیاری باید بدی به یکی دیگه  این گناهه مالیت داره مالیتشم مال تو نیست مال خداست  پس ببینید حضرت اینجا می فرماید و در اون جایی که خدا اون‌ها را امر کرده   این مال رو قرار بده وضع بکنه قرار بده ببینه خدا کجا دوست داره این مال قرار داده بشه همونجا قرار بده  مورد استفاده برسونه بعد حضرت می‌فرماید که خدمتتون عرض بکنم  و اینکه بنده خدا برای خودش مصلحت‌اندیشی نکنه  من یاد این فرمایش حاج آقا مرتضی تهرانی می‌افتم که می‌فرمود  پدر من میخواست چله نشینی کنه یه نورانیتی بگیره  بعد خلاصه روزا رو روزه می‌گیره چله شبا هم عبادت می‌کنه ریاضت اینجوریه چله نشینی اینجوریه تو این چهل روز گوشت نباید بخوره غذاهای لذیذ و اینجور چیزها نباید بخوری ترک حیوانی کنی  بعد روز چهلم دو سه

امام صادق صلوات الله علیه فرمودند لیس العلم بتعلم علم و این‌ها با خدمتتون عرض بکنم که  یادگیری و اینکه آدم بره سر کلاس و این‌ها به دست نمیاد  صرف این به دست نمیاد بلکه این علم یک نوری هست که خدا در قلب کسی که بخواد او رو هدایتش بکنه قرار میده و پس اگر تو اراده کردی علم را ، طلب بکن در درون خودت حقیقت بندگی رو که بنده بشی ببینید ماها حالا من خیلی ساده صحبت می‌کنم راحت صحبت می‌کنم  ماها تو این دنیا اکثرمون اینجوری بگم به تعبیر قرآنی اکثرمون  دنبال آقایی کردنیم دنبال خدایی کردنیم دنبال بندگی نیستیم  دنبال توق بندگی به گردن انداختن نیستیم نگاه بکنیم  مدل زندگیام و اینا اینجوریه که من یه مثال بزنم  امام کاظم صلوات الله علیه داشتم رد می‌شدن از در خونه‌ای  بعد دیدن صدای طبل و مثلاً آواز و رقص صدای رقاصی و اینجور چیزها داره میاد  بالاخره یه بساطیه تو اون خونه که از قضا همون لحظه که امام کاظم داشت رد می‌شد  این کنیز خونه اومد این زباله‌ها و خاکروبه‌ها رو بذاره در خونه  که بعد حضرت کاظم صلوات الله علیه پرسیدن صاحب این خونه بنده است یا آزاده  گفت خب آقا معلومه که این آزاده ببینید خیلی قشنگه این حدیثا  اون آزادی رو در چی می دید فکر می کرد که منظور امام کاظم اون برده بودن و اینجور چیزاست  گفت نه بابا این تشکیلات و این ... بعد حضرت یه جور دیگه نگاه کردند  فرمودند بله اگر این بنده بود اینجوری نبود اینطوری نمی‌کرد اینجوری زندگی نمی‌کرد این صداها صداهاییه که معلومه از آزادیه 

اومده دنبال امام صادق علیه السلام از یک علمی سوال میکنه که معلومه که این علم از جنس اون علم قبلی نیست این علم غیر از اون هست ببینید علمی که برای انسان توجه میاره انسان رو وارد یک عالم دیگه ای میکنه خیلی ها این مطالب رو می شنوند منتها منتقل نمیشن دقت کنید کلمه ی انتقال مهم است. خیلی ها می شینن پای این درس خیلی ها حوزه میان ولی منتقل نمیشن مثلاََ نبی مکرم ذات رسالت محمد مصطفی(ص) تو مسجد منبر می رفتن سخنرانی می کردن یه عده از این سخنان منتقل می شدن یه عده هم منتقل نمی شدن براشون انقلاب درونی رخ نمی داد یعنی می نشستن گوش میکردن ولی هیچ تفاوتی و دگرگونی براشون درست نمی شد سعدی یک داستانی رو میاره، این داستان به قول حاج آقا خسرو شاهی گویا روح القدس اینا رو به زبانش جاری کرده میگه در جامع بعلبک وقتی کلمه ای همی گفتم رفته بودم در مسجد جامع بعلبک داشتم سخنرانی می کردم به طریق وعظ با جماعتی افسرده دل مرده آدمایی که نشسته بودن پای منبر اینا دل زنده نبودند اینا اصلاََ وارد عالم معنا نشده بودند همش در خواب و خور و عالم ظاهر مثلا

عنوان بصری به حضرت صادق علیه السلام می‌گوید من از خدا خواستم که دل شما را به سمت من متمایل کنه و از علم شما به من نصیب کنه و امید دارم اون چیزی رو که خدا در مورد شما خواستم به من عطا کنه حتی جایی که ایستاده داره توحیدی نگاه می‌کنه حضرت می‌فرماید لیس العلم به تعلم