بسم اللّه الرّحمن الرّحیم
السلام علی الحسین و علی علی ابن الحسین
و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین
امام صادق علیه السلام فرمودند:
یک سری از اسبابی که باعث میشود به غیبت بیفتیم؛
۱. آرام شدن خشم
(وقتی چیزی او را عصبانی کرده با یادکردن بدی های دیگران خود را آرام می کند)
۲. همیاری با مردم
(وقتی دیگران به شوخی و تمسخر مشغولند ممکنه او را از جمع شون بیرون کنند پس با اونها همیاری میکند)
۳. تابید خبر بدون اطلاع
(وقتیکه پیش بینی میکند کسی می خواهد به او حمله کنه یا شهادت دروغ بدهد شروع میکند به غیبت کردن)
۴. تهمت
(گاهی برای تبرئه خودش و پاک کردن دامنش از گناه تهمت می زند)
۵. بدگمانی
(برای بالابرون مقام خودش دیگران را ذلیل میکند)
۶. حسادت
(وقتی می بیند مردم کسی را تمجید می کنند یا کسی را دوست دارند برای اینکه به او ضربه بزند مجبور است آبروی طرف را ببرد غیبت طرف را میکند )
۷. مسخره کردن
(گاهی اوقات برای خندان دیگران عیب دیگری را بزرگ می کند و بزبان می آورد )
۸. تعجب
(استهزاء ، گاهی در حضور و گاهی در پشت سرش می گوید که ناشی از بزرگ جلوه دادن خود و کوچک کردن دیگری است)
۹. شنیدن برای همراهی با کسی که غیبت میکند
( گاهی اوقات از خواص و نیکوکاران این کار سر میزند و سبب غم و غصه خودش را میگوید و اینکه باعث غمش دیگری است و بیان می کند و غیبت میشود)
۱۰. آراستن خود ، اظهار خشم از گناه دیگران
(گاهی برای کار زشت دیگران خشمگین می شود و بدون اینکه قصد امر به معروف و نهی از منکر داشته باشد نام او را بازگو می کند و اسم آن شخص را به زبان می آورد )
والسلام علیکم و رحمة اللّه و برکاته
